Idiakanty
| Idiakanty | |
.gif) Idiacanthus atlanticus - od góry: samica, samiec i larwa |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | promieniopłetwe |
| Rząd | wężorokształtne |
| Rodzina | wężorowate |
| Rodzaj | idiakanty |
| Nazwa systematyczna | |
| Idiacanthus | |
| Peters, 1877 | |
 Systematyka w Wikispecies |
|
Idiakanty (Idiacanthus) – rodzaj drapieżnych, morskich ryb z rodziny wężorowatych (czasami wyróżniane w odrębnej rodzinie Idiacanthidae lub podrodzinie Idiacanthinae).
Spis treści |
Występują w wodach mezopelagialnych i batypelagialnych w ciepłych strefach oceanów.
Ciało silnie wydłużone, bocznie spłaszczone. Narządy świetlne ułożone wzdłuż boków. Idiakanty mają ekstremalnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Samce są znacznie mniejsze od samic, dorastają do 6 cm, a samice do 53 cm (Idiacanthus atlanticus). Samice - jak wszystkie wężorowate - mają duży otwór gębowy wyposażony w długie i ostre zęby, przystosowany do chwytania i połykania dużych ofiar oraz wyrostek w kształcie wici pod szczęką. Samce nie mają zębów, natomiast ich jelito jest znacznie uwstecznione. Nie mogąc pobierać pokarmu giną wkrótce po zapłodnieniu samicy.
Kolejnym ewenementem w świecie przyrody są larwy idiakantów znacznie różniące się od postaci dorosłych. Ich oczy są osadzone na długich, cienkich słupkach, wchłanianych do ciała w miarę rozwoju. Podobnie dzieje się z końcowym odcinkiem jelita.
- Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.
