Języki chińsko-tybetańskie

Skocz do: nawigacji, szukaj
 Artykuł wymaga poszerzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, czego brakuje i uzupełnij braki, jeśli to możliwe.
Grafika:Cmbox content.png
 Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.

Języki chińsko-tybetańskie (sino-tybetańskie) to jedna z hipotetycznych rodzin językowych używanych na terenie Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej przez ludność rasy żółtej. Językami tymi posługuje się ponad miliard ludzi.

Uwaga: Ponieważ brakuje dowodów na pokrewieństwo (pochodzenie od wspólnego przodka) języków chińskich i tybetańskich, współczesne językoznawstwo coraz częściej odchodzi od hipotezy rodziny chińsko-tybetańskiej na rzecz pojęcia ligi językowej dwóch rodzin - chińskiej (sinickiej) i tybeto-birmańskiej, które wskutek długiego obcowania ze sobą nabrały szeregu wspólnych cech (tonalność, monosylabiczność morfemów itp.).[1]

[edytuj] Klasyfikacja języków

1. Grupa sinicka

  • archaiczny język chiński (guwen)
  • klasyczny język chiński (wenyan)
    • język sino-koreański
    • język sino-japoński
    • język sino-wietnamski
  • język średnio-chiński
  • języki chińskie współczesne
    • język mandaryński (putonghua)
    • inne języki chińskie

2. Grupa bodyjska (tybetańska)

3. Grupa birmańska

4. Grupa baryjska

5. Grupa kareńska

6. Języki tajskie

Przypisy

  1. ↑ M.J. Künstler, Języki chińskie, Warszawa 2000
Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyki_chi%C5%84sko-tybeta%C5%84skie”