Potencjał magnetyczny
Potencjał magnetyczny jest matematycznym sposobem na zdefiniowanie pola magnetycznego w elektrodynamice klasycznej. Jest on analogiczny do potencjału elektrycznego który definiuje pole elektryczne w elektrostatyce. Podobnie jak w przypadku potencjału elektrycznego potencjał magnetyczny nie jest bezpośrednio obserwowalny - mierzalne jest jedynie pole które opisuje. Są dwa sposoby na zdefiniowanie tego potencjału - jako potencjał skalarny lub jako potencjał wektorowy, który jest wykorzystywany częściej.
[edytuj] Magnetyczny potencjał wektorowy
Magnetyczny potencjał wektorowy
jest trójwymiarowym polem wektorowym którego rotacja jest polem magnetycznym
Pole magnetyczne jest bezźródłowe (to znaczy
, co wynika z prawa Gaussa), co pociąga za sobą istnienie tak zdefiniowanego potencjału
na podstawie twierdzenia Helmholtza.
Pole elektryczne dla potencjałów zależnych od czasu można zapisać w postaci
gdzie Φ jest potencjałem elektrycznym.
Wykorzystując powyższe definicje
można zauważyć, że dwa równania Maxwella dla pola magnetycznego są spełnione tożsamościowo.
Wektorowy potencjał
jest wykorzystywany w mechanice klasycznej, w fizyce kwantowej w równaniu Diraca i w zjawiskach takich jak Efekt Aharonova-Bohma.
Powyższe definicje nie definiują magnetycznego potencjału wektorowego jednoznacznie, gdyż, z definicji, możemy dodać dowolne bezwirowe pole wektorowe do potencjału magnetycznego bez zmiany obserwowanego pola magnetycznego. Istnieje zatem pewna swoboda w wyborze
, który jest określony z dokładnością do przekształcenia cechowania.
[edytuj] Skalarny potencjał magnetyczny
Skalarny potencjał magnetyczny
jest prostszy od potencjału wektorowego, jednak można go używać jedynie w obszarach, w których nie występują prądy. Definiuje go równanie
Korzystając z prawa Ampera dostajemy
Aby spełnione było prawo Gaussa musi być spełnione równanie różniczkowe Laplace'a
[edytuj] Bibliografia
David J Griffiths: Podstawy elektrodynamiki. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14375-4.








