Pseudochirops archeri
| Pseudochirops archeri | |||||||||||||||||||||||||||||
| Systematyka | |||||||||||||||||||||||||||||
| Domena | eukarioty | ||||||||||||||||||||||||||||
| Królestwo | zwierzęta | ||||||||||||||||||||||||||||
| Typ | strunowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podtyp | kręgowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Gromada | ssaki | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podgromada | ssaki żyworodne | ||||||||||||||||||||||||||||
| Szczep | ssaki niższe | ||||||||||||||||||||||||||||
| Nadrząd | torbacze | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rząd | dwuprzodozębowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rodzina | pseudopałankowate | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rodzaj | Pseudochirops | ||||||||||||||||||||||||||||
| Gatunek | Pseudochirops archeri | ||||||||||||||||||||||||||||
| Nazwa systematyczna | |||||||||||||||||||||||||||||
| Pseudochirops archeri | |||||||||||||||||||||||||||||
| (Collett, 1884) | |||||||||||||||||||||||||||||
| Status ochronny | |||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
Pseudochirops archeri - torbacz z rodziny pseudopałankowatych.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie i biotop
Północno-wschodnie Queensland, pomiędzy Cairns i Townsville. Zamieszkuje lasy górskie położone powyżej 250 m n.p.m.
[edytuj] Charakterystyka ogólna
| Podstawowe dane (samce większe od samic) | |
|---|---|
| Długość ciała | 34-38 cm |
| Długość ogona | 31-33 cm |
| Masa ciała | 1050-1350 g |
| Liczba młodych w miocie |
1-2 |
Mały torbacz o zielonkawym kolorze futra, ze srebrzystym pasem wzdłuż kręgosłupa. Głowa o małych uszach i dużych oczach, przy których znajdują się białe plamy. Ogon o chwytnej końcówce. Zielonkawą barwę powoduje nakładanie się żółtego i czarnego barwnika. Dwa palce przedniej łapy są przeciwstawne trzem pozostałym. Uzębienie podobne do tego występującego u koali, przystosowane do cięcia liści.
Jest aktywna głownie nocą, dzień spędza śpiąc w pozycji wyprostowanej, w rozwidleniu gałęzi, opuszczając kryjówkę, tylko wtedy gdy jest zaniepokojona. W razie niebezpieczeństwa ratuje się szybką ucieczką. Jest zwierzęciem prowadzącym samotniczy tryb życia. Nie buduje gniazd. Rzadko się odzywa. Okres rozrodczy tego gatunku trwa czerwca i lipca. Samica rodzi najczęściej jedno młode, które spędza w torbie matki kilka miesięcy. Po opuszczeniu torby, młode jest noszone przez matkę na plecach do chwili, aż będą w stanie samodzielnie za nią podążać.
Pseudochirops archeri żywi się wyłącznie różnymi gatunkami figowców
[edytuj] Znaczenie
Na gatunek ten polują sowy, pyton dywanowy i niełaz wielki.
[edytuj] Zagrożenie i ochrona
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niskiego ryzyka LC[1]. Jest gatunkiem szybko przystosowującym się do zmiennych warunków otoczenia. Może przeżyć na niewielkich terenach porośniętych lasami deszczowymi, wśród figowców pozostałych po wyrębach.
Przypisy
- ↑ Pseudochirops archeri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (en) [dostęp 22 października 2008]
[edytuj] Źródła
- Sarah Davis: Pseudochirops archeri (en). Animal Diversity Web. [dostęp 27 czerwca 2008].
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) (en). Johns Hopkins University Press. [dostęp 27 czerwca 2008].
- Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Elisabeth Keller, Karol Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt: Ssaki cz. 1. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 34. ISBN 83-7227-610-2.

