Węgorz elektryczny

Skocz do: nawigacji, szukaj
Węgorz elektryczny
Systematyka
Domena eukarioty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd strętwokształtne
Rodzina Electrophoridae
Rodzaj Electrophorus
Gatunek węgorz elektryczny
Nazwa systematyczna
Electrophorus electricus
(Linnaeus, 1766)
Systematyka w Wikispecies
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Węgorz elektryczny, strętwa (Electrophorus electricus) - ryba strętwokształtna, jedyny przedstawiciel rodziny Electrophoridae[1] i rodzaju Electrophorus Gill, 1864.

Spis treści

Północno-wschodnia Ameryka Południowa, dorzecze Amazonki i Orinoko.

Ciało wydłużone, cylindryczne, nagie, bez płetw grzbietowej i brzusznych. Wyglądem przypomina węgorze i początkowo był klasyfikowany z rybami węgorzokształtnymi (Anguilliformes), jednak oprócz kształtu nie wykazuje z nimi cech wspólnych. Ubarwienie od szarego do brązowego i czarnego, z podgardlem w odcieniu pomarańczowym. Po bokach, wzdłuż płetwy odbytowej posiada narządy elektryczne wytwarzające napięcie od 300-600 V. Narządy te powstały z mięśni brzusznych i są wykorzystywane do zabijania bądź ogłuszania zdobyczy, mogą służyć w celach obronnych. Są też wykorzystywane do elektrolokacji. Zajmują 80% ciała ryby, pozostałe 20% przypada na głowę i jamę brzuszną. Wytwarzane napięcie jest zależne od rozmiarów osobnika. Poza podstawową parą narządów elektrycznych te niezwykłe ryby mają jeszcze dodatkowe narządy: aparat Sachsa i aparat Huntera - obydwa wspomagające pracę narządów elektrycznych oraz wzmacniający zdolność odbierania dźwięków aparat Webera. Starsze osobniki całkowicie tracą wzrok.

Węgorz elektryczny osiąga długość maksymalnie do 2,5 m i masę ciała do 20 kg. Najczęściej spotykane są osobniki o długości ok. 1 m.

Zasiedla muliste odcinki rzek, zwłaszcza miejsca głębsze i zacienione. Co 10-15 minut wypływa na powierzchnię, aby zaczerpnąć powietrza atmosferycznego, którym oddycha dzięki silnie unaczynionemu nabłonkowi jamy gębowej i gardzieli. To przystosowanie pozwala mu przebywać w wodach o bardzo niskiej zawartości tlenu. Pozbawiony możliwości zaczerpnięcia powietrza - pomimo posiadanych skrzeli - ginie z braku tlenu.

Prowadzi samotniczy tryb życia. Zjada ryby, płazy i większe bezkręgowce. Ikra jest składana w dobrze zamaskowanym gnieździe budowanym przez samca. Samice składają kilkanaście tysięcy jajeczek. Przebieg tarła i rozród są słabo poznane. Młode węgorze żywią się bezkręgowcami.

Nie jest znana długość życia węgorzy elektrycznych w warunkach naturalnych. W niewoli samce żyją 10-15 lat, a samice 12-22.[2]

Węgorze elektryczne są poławiane lokalnie w celach konsumpcyjnych. Ich mięso jest tłuste i smaczne.

  1. ↑ FishBase za Nelsonem zalicza węgorza elektrycznego do rodziny Gymnotidae [Nelson, Joseph, S. (2006). Fishes of the World]
  2. ↑ Cormier, L. 2000. "More Information about Electric Eels" (On-line)

  • Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2. 

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/W%C4%99gorz_elektryczny”